Powiedzieć, że "zazdroszczę" to by było wyolbrzymienie, ale uwazam, że osoby, które mają coś takiego, że są w stanie lubić dany jezyk sa szczęściarzami. Dla mnie czy to jezyk polski, rosyjski, angielski, francuski czy hiszpański - to po prostu język, a nie coś co mogę lubić lub nie. Mam do tego neutralny stosunek. Owszem, jest coś takiego, że akcentowanie w danym jezyku, uzywane przez native speakerów bardziej mi sie podoba od innych (np. podoba mi sie przez to francuski), ale nie, żeby ów język lubić. Bo to nie zwierzę, człowiek, film czy miejsce na świecie.
Do czego zmierzam.
Mówi się, że jezyka obcego najlatwiej sie nauczyć, jak go lubimy, a nie np. uczymy sie z pobudek zawodowych. Ja np. w kwietniu zacząłem dla siebie uczyć sie rosyjskiego. Poczatki całkiem obiecujące (nauka samouk), potem przerwa i teraz wróciłem do tego. No i zaczęło mnie irytować, że ciagle stoje w miejscu jesli chodzi o czytanie dluzszych słów. Tzn. kiedy dane słowo składa się z 10 lub wiekszej ilosci znaków (używam okreslenia znak, a nie liter, bo takowe w rosyjskim wystepuja) to czytam je jak 7-letnie dziecko, ktore dopiero opanowało czytanie w jezyku polskim. A czasem to całkowita zaćma i zapomniec potrafie np. ze dany znak odpowiada za literę "f". Nie wspomnę, że gramatyka też srednio opanowana, bo miałem ją teraz sobie przypominać i uczyć sie kolejnych czasów i zasad w nich wystepujących.
Przez to, co opisałem wyżej wychodze z założenia, że chyba nie czując tego pociągu do jezyka (co najwyzej lekką sympatię), nie czując, że sie go lubi i mając w głowie, że moja dobra pamięć nie obejmuje jezyki obce i słów piosenek, chyba sensu nie ma poświecać na niego czas i pasowałoby przerzucić sie na inny lub dać sobie spokój z próbą opanowania dodatkowego jezyka obcego. :P Taka luźna refleksja przy piątku.