Młodości! Ty nad poziomy wylatuj – pisał Mickiewicz i rzeczywiście wczoraj młodość pozwoliła wznieść się ponad pewien poziom. Co prawda był to tylko poziom Levante, ale i tak lot był efektowny.
Nic tak nie cieszy kibica zawodzącego klubu jak dobra postawa młodzieży. Nico, Gavi i kilku innych młokosów na czele z Fatim wlało wczoraj nadzieję w serca pogrążonych po ostatnich spotkaniach w defetyzmie cules. Zdolną mamy młodzież, jest się czym zachwycać, ale jednocześnie wszystkich popadających w hurraoptymizm czeka rychły, zimny prysznic. Brak doświadczenia ma to do siebie, że powoduje u zawodników występy nierówne, że młodziak na boisku przeplata błyskotliwe, podlane własną fantazją zagrania takimi, o których sam wolał by zapomnieć. Trzeba o tym pamiętać, kiedy przyjdzie kolejne niemrawe starcie z pozornie słabszym rywalem jak ostatnio z Cadiz czy Granadą, wówczas jakości oczekiwać należy od klubowych nestorów, a ci niestety ostatnio nie zachwycają. Pierwsze skrzypce grane przez nowe pokolenie można traktować dwojako, z jednej strony pozwala to patrzeć w przyszłość z optymizmem, z drugiej budzi wątpliwości czy aby stara gwardia nie odchodzi w cień zbyt szybko. O ile przeciwko Levante Busquets, Pique czy nawet Luuk De Jong nie odstawali od kolegów, a nawet, szczególnie w przypadku pierwszego z wymienionych, dobrze ich uzupełniali, to w ostatnich tygodniach było różnie z ich dyspozycją, z kolei chociażby Coutinho trzyma równy, niski poziom. Jeśli tak dalej pójdzie, jeśli ton Barcelonie nadawać będzie grupa o tak zmiennej dyspozycji, to kibiców czeka w tym sezonie ekstremalna huśtawka nastrojów. Czy to źle? Walkę o trofea pewnie utrudni, niemniej właśnie ta niepewność, połączona z nowym, młodym obliczem zespołu, z którym chce się utożsamiać sprawia, że na kolejny mecz można czekać z niecierpliwością.