Wczorajszy mecz pokazał jak na dłoni nieudolność obecnego szkoleniowca FCB. Pomijając kwestie kadrowe, obie drużyny miały swoje braki. Można się było spodziewać, że Bayern wyjdzie na ten mecz 4-2-3-1 zagęszczając środek pola i z możliwością szybkiego przerzutu na dynamiczne skrzydła. Wystawiając formację 5-3-2 z nastawieniem bardzo defensywnym, niemal całkowicie cofniętą zarówno linią obrony jak i nacisku, powodującą częste odpuszczanie pressingu, który miał jedynie charakter konserwatywny w tym spotkaniu. Do czego zmierzam? Bayern miał jasny cel w tym spotkaniu, rozgrywając piłkę w środku i wycofując Kimmicha na pozycję "6", który ściągał uwagę minimum dwóch środkowych pomocników Barcelony, umiejętnie dostarczał piłkę na wolny sektor dynamizując grę i atakując skrzydłami tworzył przewagę w tej części gry dwa na jeden. Sane grając na lewym skrzydle miał do pomocy Daviesa na samotnego Roberto, który nie miał praktycznie żadnego wsparcia. Analogiczna sytuacja miała miejsce na prawym skrzydle, gdzie Musiala miał Pavarda na Albe. Skutek? Bayern stwarza masę sytuacji bramkowych dominując obie flanki, po akcjach pada masa dośrodkowań, których boczni obrońcy nie są w stanie przez brak wsparcia zablokować. O co mi chodzi? Koeman może mówić, że został zaskoczony przez Bayern intensywnością gry, ale głupotą było wychodzenie 5-3-2 przeciw 4-2-3-1, zarówno 4-4-2 jak i 4-5-1 byłyby znacznie bardziej zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że zrezygnował z klasycznego 4-3-3. W meczu z Bayernem należy próbować zatrzymać go jak najdalej od własnej bramki, głównie żeby gra toczyła się na jego połowie. Skrzydła muszą brać czynny udział w wyjściu spod pressingu, co potrafi je absorbować, wtedy nie są już tak groźne. Odpuszczając grę na połowie Bayernu, nie decydując się na utrudnianie rozegrania za pomocą agresywnego wysokiego pressingu i wpuszczając go na własną połowę pozwalając na niej przebywać przez większość meczu nie wygrasz z Monachijczykami. Koeman popełnił błąd po fachu, widział jak Barcelona przegrywała najważniejsze mecze rok po roku, chcąc przeczekać nawałnicę rywala. Los pokazał, że nie tędy droga. Jeśli zespół uważany przez wielu za symbol Tiki-Taki i dominującej gry, decyduje się na zmasowaną obronę własnej szesnastki i jego planem na mecz jest poczekanie co zaproponuje ekipa przyjezdna i próba zneutralizowania jego założeń taktycznych. To pokazuje, że trener na ten mecz wyszedł z przeświadczeniem, że wynik 0-0 będzie sukcesem. Bijący pragmatyzm oraz brak cojones Rudego doprowadziły do kolejnej sromotnej porażki. Trzy ostatnie mecze na Camp Nou w LM? Trzy porażki! Bilans bramek 1-10. Kolejne anty rekordy pod batutą Ronalda Koemana to zapewne kwestia czasu. Jedynie zdecydowana reakcja Joana Laporty mogłaby w tej kwestii pomóc wyjść z cienia w jakim znajduje się obecnie ten zespół. To nie pech czy przypadek, że kolejny trener z czołówki brutalnie pokazuje miejsce w szeregu naszemu szkoleniowcowi. Ten zespół ma potencjał, ale do jego wykorzystania przydałby się ktoś bardziej odpowiedni. Celem na początek musi być powrót do fundamentów i przywrócenie filozofii Cruyffa w naszej grze, bez której szanse na sukces są niewielkie. Pozdrawiam