Właśnie wstałem po obejrzeniu meczu. Nie wiem jak wy ale ja się popłakałem po ostatnim gwizdku. Ta scena gdy Messi padł na kolana ze szczęścia i natychmiast został otoczony przez kolegów którzy śpiewali na jego cześć i później go podrzucali była bardzo wymowna. W końcu Leo miał wokół siebie prawdziwą drużynę. Nie ma w niej wysokiego poziomu piłkarskiego, jest za to 10 facetów którzy chcieli zapierdalać dla Messiego i to po prostu robili przez całe 90 minut. Jakbym był Argentyńczykiem to bym pękał z dumy z tych chłopaków, tak właśnie powinna grać reprezentacja, dali z siebie wszystko. To było niesamowite, wszyscy byli zjednoczeni i naładowani żeby tylko wygrać ten finał dla Leo. Bo tak to właśnie wyglądało. Można powiedzieć że 3 razy się nie udało wygrać w stylu Messiego, to w końcu wygrał w stylu Cristiano. Sam grał słabo w finale, ale miał wokół siebie kolegów którzy załatwili sprawę. Ani trochę nie dziwię się że Messi grał tak wczoraj. On był po prostu w innym świecie po golu Di Marii, odganiał wszystkie te demony przeszłości, w końcu wizja wygrania finału stawała się z każdą minutą coraz bardziej realna. Uważam że nie powinno się go krytykować za grę. Trzeba by było wejść w jego buty i przekonać się jak ciężkie one były przy każdym kroku. Może marnował okazję czy podejmował złe decyzje, ale w oczy rzucił mi się jeden szczegół. Jeszcze w pierwszej połowie on był cały spocony. Bo on, 34 latek, zapierdalał w pressingu czy nawet kilka razy w obronie. Mogę sobie tylko wyobrażać jaka presja z niego zeszła. Podziękujmy i pogratulujmy całej drużynie i każdemu z osobna bo wszyscy zagrali po prostu sercem i każdy dał z siebie wszystko. A co do Leo...
Przypomnijcie sobie ile razy ten człowiek sprawiał że byliście szczęśliwi, jak wspaniale się dzięki niemu czuliście. Myślę że on teraz jest jeszcze bardziej szczęśliwy niż wy wtedy. I na to w pełni zasługuje.
Gratuluję, Leo. Jesteś najlepszy w historii.