Wiadomo że Bartomeu wysterował barceloński okręt na finansowe skały i kreatywną księgowością kombinował, jak tylko mógł, aby pudrować trupa. Choć o sezon przełożyć wizję upadku kolosa na glinianych nogach. Tym były np. wymiany Cilliessen/Neto i Arthur/Pjanić. Już od paru lat zapalała się czerwona lampa kontrolna, iż wydatki na płace przekraczają dozwolony przez finansowy fair play próg. Zamiast z głową balansować, kapitan katalońskiego flagowca wraz ze swymi majtkami z zarządu jeszcze bardziej zwiększał obciążenie budżetowe, fantazyjnie wierząc, że sztucznie napompuje przychody. Obsesja miliarda euro. Nie nauczył się na potknięciach transferowych Coutinho oraz Dembele, i wysupłał kolejne kokosy na Griezmanna. Pandemia zmiotła klub z planszy, choć tak naprawdę poważne symptomy były już dużo wcześniej. UEFA planuje poluzować zaciskanie pasa spowodowane covid-19. Chce zmodyfikować finansowe fair play, tak by było bardziej elastyczne względem teraźniejszości. I teraz, jak diabeł z pudełka wyskakuje rozochocony Tebas i ligowym kluczem dokręca śrubę. O ile pomniejsze drużyny raczej na tym nie ucierpią, a Real i Atletico były dojrzalej zarządzane, o tyle Barcelona padła na kolana. Trochę to zastanawiające. Jednak Tebas potrafi, co pokazał podając się do dymisji, by za chwilę ponownie wygrać wybory na prezesa La Ligi. Kombinator pierwszej wody.