Nikt nie jest prorokiem we własnym kraju. Nawet Messi w Argentynie był odzierany z szat, wytykano mu błędy, stawiano zarzuty, iż najlepszy piłkarz na świecie powinien... Tym bardziej Robert Lewandowski. Nic to, że zdobył najwięcej bramek w historii Reprezentacji Polski. Nic to, że jest legendą Bundesligi (farmerska liga, przecież!!!). Nic to, że ustanowił rekord strzelonych goli w eliminacjach do Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. I tak dalej. Chcemy więcej, należy się nam więcej, powinien więcej! Tymczasem jego trafienia padły po uderzeniach - głową, prawą i lewą nogą. Zawodnik niemal kompletny. Gdzie jest Kane, Mbappe? Czy w nowoczesnym futbolu pojedynczy piłkarz jest w stanie samotnie ciągnąć wózek? Czasy Pelego i Maradony dawno minęły. Ani Leoś, ani Krystek, ani Suarezik, ani Neymarątko, ani Robcio nie są w stanie swoimi zrywami zapewnić tytułów. Każdy z nich marnował w swojej karierze dogodne sytuacje, rzuty karne, patelnie. Jakoś światowa prasa potrafi docenić Lewandowskiego. Tylko w Polsce są opory. Klinsmann uważa naszego kapitana za najlepszą "9" od czasów van Bastena. Lineker często jest pod wrażeniem jego występów. Każdy wielki klub chciałby mieć go w swoich szeregach. Jednak część uważa, że musi przejść do ligi angielskiej, aby udowodnić swoją wartość. Musi wykorzystywać wszystkie sytuacje, a do tego będąc klasyczną dziewiątką dryblować jak Garrincha i najlepiej jeszcze dokładać asysty. Otóż nie. Nic nie musi nikomu udowadniać. Sumując te trzy mecze, zagrał dobry turniej. Problem kadry leży gdzie indziej. Nie w Lewandowskim. Oj, gdy go zabraknie, niektórym otworzą się oczy. I zatęsknią, będzie się o nim mówiło i pisało z nostalgią, jak o Deynie, jak o Bońku i innych wielkich reprezentantach Polski. Może z drużyną narodową nie osiągnął tyle co oni, ale w piłce klubowej nie ma sobie równych w naszym kraju.