Ciekawostka o "nieśmiertelności" homarów:

Organizm homara może stanowić klucz do długowieczności, a może nawet nieśmiertelności, ponieważ co kilka lat regeneruje się do tego stopnia, że komórki wracają do stanu przed dojrzałością płciową. Jego metabolizm po prostu nie jest zaprogramowany na śmierć.

Ludzka komórka może replikować samą siebie około 50-60 razy, zanim ulegnie zupełnie zniszczeniu. Co za tym idzie, z czasem traci możliwość regeneracji i naprawy w tym samym stopniu, co młody organizm. Warunkuje to ilość telomerazy - enzymu rybonukleoproteinowego.
To własnie ta substancja "koduje" to, ile pożyjemy. Z kolei w komórkach homara nie występuje zapis ograniczający jego żywotność.

Potencjalną nieśmiertelność homarom zapewnia wysoki poziom telomerazy, wyższy niż w jakimkolwiek innym organiźmie żywym.
Skorupiaki te nie mogą umrzeć ze starości - jedynie na skutek chorób, ataków drapieżników lub...na talerzu.

Zwierzęta te w wieku 20 lat "odnawiają" swój organizm od podstaw. Komórki wracają do stanu, w jakim się znajdywał przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Zamiast wedle logiki starzeć się, co siedem - osiem lat od pierwszej gruntownej regeneracji młodnieją przy każdej zmianie pancerza. Organizm homara podlega w dosłownym tego słowa znaczeniu cofaniu się w rozwoju.

Typowy homar, jaki ląduje na naszym stole, waży zwykle od pół do kilograma. Tymczasem rekordzista złowiony w 2009 roku u wybrzeży Oceanu Atlantyckiego, ważył prawie 10 kilo, a jego wiek oszacowano na... 140 lat. Z kolei inny okaz, złowiony w 1977 roku, ważył przeszło 20 kilogramów, zaś jego szczypce były na tyle potężne, że bez trudu odcięłyby ramię człowieka.

Okaz z 2009 roku został przez naukowców szczegółowo przebadany. Naukowcy odkryli, że mimo znacznego wieku, homar był zupełnie zdrów i wyglądał jak gigantyczny odpowiednik kilkuletniego okazu. To właśnie dzięki temu badaniu zauważono, że homary zdają się być również zupełnie odporne na naturalne procesy starzenia, takie jak osłabienie szkieletu, ograniczenie zdolności do regeneracji czy zwykłe zapalenie stawów.

Przy obecnym rozwoju nauki wydaje się być kwestią czasu, gdy człowiek nauczy się wykorzystywać DNA homara nie tylko do leczenia chorób, ale może i nawet do zwiększenia żywtności gatunku ludzkiego.