25 maja przypada rocznica egzekucji Witolda Pileckiego. Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego został stracony strzałem w tył głowy po wcześniejszym skazaniu na karę śmierci przez komunistyczne władze. Wyrok ten został unieważniony w 1990 roku. Pileckiemu nadano pośmiertnie między innymi Order Orła Białego, a 19 września 2019 roku Parlament Europejski opowiedział się za ustanowieniem 25 maja Europejskim Dniem Bohaterów Walki z Totalitaryzmem.
Życiorys Witolda Pileckiego jest niezwykle bogaty, ale prawdopodobnie najbardziej znanym i bez wątpienia godnym uznania jego fragmentem jest okres związany z pobytem w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. W sierpniu 1940 roku, na spotkaniu Tajnej Amii Polskiej, konspiracyjnej organizacji, w której pełnił ważną rolę zgłosił się na ochotnika do realizacji planu zakładającego przedostanie się do obozu koncentracyjnego w celu zebrania informacji oraz zorganizowania ruchu oporu. Dał się ująć podczas łapanki na Żoliborzu 19 września 1940 roku. W obozie jako więzień numer 4859 był głównym organizatorem konspiracji. Opracował również pierwsze sprawozdania dotyczące ludobójstwa w Auschwitz zwane raportami Pileckiego. Pilecki uciekł z obozu w nocy z 26 na 27 kwietnia wraz z dwójką innych więźniów. Po ucieczce przygotował plan ataku na obóz koncentracyjny, w którym spędził trudny czas, nie uzyskał on jednak aprobaty dowództwa.
Poza wspomnianymi działaniami brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, kampanii wrześniowej i powstaniu warszawskim. Działalności nie zaprzestał po zakończeniu II wojny światowej. Bez wątpienia jest postacią wartą szacunku i pamięci pomimo pojawiających się niekiedy prób oczernienia jego osoby.