Robert to, Robert tamto...
Polacy to chyba najbardziej cenią postacie heroiczne, które pomimo wszelakich przeciwności, stanęli na piedestale historii (nie tylko sportu). Weźmy przykład Jerzego Dudka. Gdy jego Liverpool, doprowadzając po przerwie w spektakularny sposób do dogrywki i potem, dzięki interwencjom naszego ziomala, do karnych, gdzie Jurek odegrał pierwszoplanową rolę, wtedy cały naród go uwielbiał. Pamiętam oburzenie naszych kibiców, jak klub z miasta Beatlesów w kolejnym sezonie nie kwalifikował się z ligowego klucza do LM. UEFA zmieniła wtedy zasady, że zwycięzca LM dostaje się do elity bez względu na miejsce w lidze krajowej.
Na marginesie, do dziś bardzo cenię Jerzego Dudka za to, że dał mi tak wiele radości, oraz Kloppa, który w kluczowym momencie bardzo mądrze poprowadził jego karierę. I tak się ciekawie złożyło, że po latach to właśnie Klopp przejął stery w Liverpoolu i poprowadził ich od zwycięstwa w LM. Dlatego, choć rozumiem młody narybek cules, nigdy nie podepnę się tu pod modę hejtowania Liverpoolu i życzenia im samych porażek.
Na przeciwnym biegunie jest Robert, który nie był Suerbohaterem, jak Jurek. Jego rozwój był metodyczny. Trafił na dobrego trenera w Lechu, potem transfer do Dotrmundu, gdzie pod skrzydła wziął go świetny Klopp. Wiedział, że ma diament i wrzucanie go od razu na głęboką wodę nie jest dobrym pomysłem. Sukcesywnie budował zawodnika, aż do pamiętnej karety z Realem w LM, gdzie chyba każdy zdał sobie sprawę, iż nadszedł czas na kolejny krok. Historia w Bayernie tylko potwierdziła klasę zawodnika.