Núñez zmarł w wieku 87 lat. Był najdłużej urzędującym prezydentem w historii FC Barcelony. Stał on na czele klubu w latach 1978-2000, a w tym czasie w Blaugranie doszło do wielu zmian na poziomie sportowym, finansowym i medialnym. Núñez wygrał pierwsze demokratyczne wybory po upadku reżimu Franco w 1978 roku. Był wówczas dość dobrze znanym w świecie sportu przedsiębiorcą i w wyborach pokonał Ferrana Arino i Nicolaua Casausa. Działalność Núñeza obejmowała wiele obszarów na różnych etapach jego kadencji, ale cały czas pracował on, aby klub rozwijał się na poziomie finansowym i społecznym. Podczas jego prezydentury liczba klubów kibica wzrosła ze 152 w 1978 roku do 1450 w 2000 roku, a budżet zwiększył się z 817 milionów do 17,5 miliarda peset. Klub za kadencji Núñeza niebywale się rozrastał.
W początkowym etapie prezydentury Núñeza Barcelona odnosiła spektakularne sukcesy w hokeju na wrotkach, koszykówce czy piłce ręcznej, ale w piłce nożnej przeżywała wzloty i upadki. W 1979 i 1982 roku Barça wygrała Puchar Zdobywców Pucharów, jednak na mistrzostwo Hiszpanii czekała do sezonu 1984/1985. Z pewnością wielkim sukcesem w tamtym czasie było sprowadzenie Diego Maradony, nawet jeżeli ostatecznie nie przyniosło ono oczekiwanych rezultatów. W 1986 roku Blaugrana była bliska zdobycia Pucharu Europy, ale przegrała w finale rozgrywek. Barcelona stale rozwijała się za to w innych obszarach. Powstała La Masia, rozbudowano Camp Nou, zbudowano Miniestadi, otwarto klubowe muzeum, a liczba socios w 1982 roku przekroczyła 100 tysięcy.
Dopiero w 1989 roku pojawił się kontrkandydat dla Núñeza w wyborach. Urzędujący prezydent wygrał jednak z Sixte Cambrą. Aby poprowadzić Barcelonę do sukcesów, Núñez podjął jedną z najważniejszych decyzji w historii klubu i postanowił zatrudnić Johana Cruyffa w roli trenera. Przyniosło to spektakularne rezultaty, a Barça cztery razy z rzędu zdobyła mistrzostwo Hiszpanii (1990-1994), a także sięgnęła po pierwszy, tak długo wyczekiwany Puchar Europy (1992). Ten czas jest określany jako epoka Dream Teamu, która trwała do 1996 roku. Sukcesy zespołu dały prezydentowi kilka lat stabilizacji, choć dotkliwa porażka w finale Ligi Mistrzów w 1994 okazała się wielkim ciosem dla klubu. W 1996 roku Cruyff został zwolniony, a Núñez tłumaczył, jak trudna była to dla niego decyzja. Wywołała ona również podziały w samym środowisku barcelonismo. Núñez ciągle cieszył się jednak poparciem wśród socios, wygrywając wybory w 1997 roku, gdy jego kontrkandydatem był Ángel Fernández. Opozycja wciąż jednak działała, a w 1998 roku złożony został wniosek o wotum nieufności. W listopadzie tego roku rozpoczęto obchody stulecia FC Barcelony, które były pokazem siły klubu i jego rozwoju za kadencji Núñeza.
Núñez zdecydował się na rezygnację ze stanowiska w maju 2000 roku po odpadnięciu Barcelony w półfinale Ligi Mistrzów. Stwierdził on, że zostawił bardzo silny klub dzięki skupieniu się na budowaniu jego siły finansowej i dziedzictwa. Czas jego prezydentury był nie tylko najdłuższy w historii FC Barcelony, ale i bardzo intensywny. Klub we wszystkich sekcjach sportowych zdobył 175 trofeów (30 w piłce nożnej, 36 w koszykówce, 65 w piłce ręcznej i 44 w hokeju na wrotkach). Po rezygnacji ze stanowiska Núñez pozostawał na uboczu, choć przy niektórych okazjach pojawiał się publicznie, jak np. na uroczystości upamiętniającej Johana Cruyffa lub z okazji 25-lecia zwycięstwa na Wembley.
Barcelona wyraziła najgłębsze kondolencje rodzinie Núñeza, z którą podziela ból, razem z socios, kibicami i całym światem futbolu. W najbliższym meczu z drużyną Cultural Leónesa Barça odda hołd byłemu prezydentowi, któremu zostanie poświęcona minuta ciszy. Barcelona ogłosiła również czterodniową żałobę, a flagi znajdujące się przy budynkach klubowych opuściła do połowy masztu. Pogrzeb Núñeza odbędzie się w środę.
Komentarze (4)