Oceny za manitę z Celtą

Bezrobotny. Celta oddała cztery strzały, z czego trzy okazały się niecelne, a jeden został zablokowany. Nie musiał ani razu interweniować. Tym razem pokazał swoje możliwości, jeśli chodzi o grę nogami - długie piłki na dobrej skuteczności, bezproblemowe podanie do Semedo w trudnej sytuacji (51’) i wisienka na torcie w postaci absolutnie kapitalnego dogrania do Luisa w 49. minucie. Udane zawody.

Niezły występ, choć z kilkoma wyraźnymi błędami. W 11. i 39. minucie zanotował straty, które stworzyły zagrożenie pod naszą bramką. Na plus podanie do Gomesa i ruch w kierunku bramki co napędziło akcję na 2:0, zatrzymanie kontry w 23’, pressing na Sisto przy bramce na 4:0, odbiór na tym samym graczu w 47’ oraz niezłe wejścia, choć bez należytej finalizacji (53’, 67’). Minus za przegrany pojedynek główkowy z Iago w 42’, podanie „na minę” do Cillessena w 51’ oraz za największy błąd w tym meczu (sytuacja z 63. minuty), który ostatecznie naprawił, ale przy dużej pomocy Vermaelena, który spowolnił całą akcję. Ogólnie Portugalczyk jeszcze nie do końca rozumie filozofię gry Barcelony – niejednokrotnie przy konstruowaniu ataku pozycyjnego przytrzymuje piłkę zbyt długo albo, jak w przypadku wejść ofensywnych, z automatu idzie „na klepkę”, co kończy się po prostu „pustym przelotem”, gdyż partnerzy nie uruchamiają go podaniem. Wciąż dominują w nim nawyki rodem z Benfiki i ligi portugalskiej, aniżeli barceloński styl gry. Liczymy, że z biegiem czasu ta tendencja się odwróci.

Występ bez historii. W ciągu czterdziestu pięciu minut, podczas których Celta mogła jedynie podziwiać grę gospodarzy, popisał się tylko skuteczną interwencją w 12. minucie w polu karnym podczas starcia z Wassem.

Niezawodny. Skuteczny w defensywie, aktywny w konstruowaniu akcji (10 przerzutów). Tak naprawdę rywale nie zmusili naszych defensorów do zbyt wielkiego wysiłku. Plus za uruchomienie Semedo w 67’.   

Oglądanie go w formie stanowi nie mniejszą przyjemność niż oglądanie tych w teorii „największych”, tj. Leo, Suareza, Iniesty. Prawdziwy magik na pozycji DM-a. Od samego początku znakomicie dysponowany, rozpoczął świetnym odbiorem na Sisto w 12’, w 17’ w typowy dla siebie sposób napędził akcję. Po przerwie możemy odnotować choćby świetny wślizg w 61’ czy genialne podanie do Gomesa (66’). Trzy kluczowe podania, najwięcej odbiorów w drużynie, najczęściej pod grą – po prostu wielki występ.

Typowy występ Chorwata, ale kilka razy „błysnął” i musi to znaleźć odzwierciedlenie w ocenie. Grając bliżej Busiego, pozostawił po sobie bardzo pozytywne wrażenie – razem świetnie nadawali tempo akcjom, zmuszając rywali do nieustannego wysiłku. Zanotował dobre napędzające podanie do Alby z 24. minuty. Jego dośrodkowania z rzutów rożnych stały na wysokim poziomie - choćby w 23. minucie Busiemu niewiele zabrakło do oddania strzału. W 57. minucie popisał się genialnym podaniem, choć jego adresat znajdował się na minimalny spalonym. W 86. minucie odebrał piłkę na połowie rywala, podał do Dembele i był bliski strzelenia gola, atakując krótki słupek niczym rasowy snajper. Po wywalczeniu rzutu rożnego, duet Dembele-Rakitić wypracował gola na 5:0. Takiego Chorwata chcemy oglądać częściej.

Wydaje się, jakby większość swoich sił rzucił na początek meczu, kiedy to raz po raz imponował nieszablonowymi próbami rozwiązania akcji – zagranie do Alby w 5’, podanie na wolne pole do Leo w 6’, uruchomienie Alby przy akcji na 1:0, dogranie do Luisa w 21’, które wyprowadziło El Pistolero na sytuację „1 na 1” (wykorzystaną, ale sędzia niesłusznie odgwizdał spalonego). Wciąż ma to „coś” i potrafi zagrać tak, jak np. w 52. minucie do Alby (akcja zakończona jednak niecelnym odegraniem do Leo) czy przeprowadzić akcję, jak np. w 22’ kiedy oddał dobry strzał. Poza tym ograniczał się do „klepania” i odgrywania. Niemniej, występ na plus.

Widać było po nim więcej odwagi i klasy (m. in. przyjęcie na klatkę piersiową i zastawienie się w 51’), miał wysoką celność podań, ale w kluczowych momentach czegoś mu brakowało. W 4. minucie nie wyszedł wystarczająco agresywnie do dośrodkowania Luisa, a była to naszym zdaniem pozycja strzelecka. Akcja w 45. minucie może być uznawana poniekąd za kwintesencję jego charakterystyki gry u nas - gdyby po klepce z Luisem odegrał mu piłkę z pierwszej piłki, to mielibyśmy gola, ale Andre musiał piłkę przyjąć i dopiero podać - brak mu umiejętności, żeby dopasować się do szybszej gry. Ogólnie jednak trzeba docenić jego pracę w środku pola przy tworzeniu trójkątów - dawał opcje partnerom.

Wykorzystał błąd rywali i to się chwali. Dochodził do pozycji (21’ – niesłuszny spalony) lub je kreował (10’), próbował ciekawych rozwiązań, ale z reguły czegoś brakowało. Zepsuł podanie Cillessena z 49’, w 67’ mógł lepiej wykończyć akcję po dograniu Semedo, w 80. minucie mógł podać do Dembele, który wyszedłby na czystą pozycję, zamiast próbować lobu z czterdziestu metrów. Ogólnie dobrze, widać, że Urus stopniowo wchodzi na coraz wyższy poziom.

W 63’ dał się zbyt łatwo wymanewrować Gomezowi. Poza tym solidny. Skuteczne interwencje w 56’, 62’, 82’, 85’ minucie. Trzyma równą, dobrą formę.

Mocne wejście. Nie pamiętamy, czy kiedykolwiek byliśmy świadkami takiej sytuacji, że rezerwowy w pół godziny zalicza cztery kluczowe podania i cztery udane dryblingi. Liczby robią wrażenie, choć sama gra aż tak znakomita nie jest. Czasem niepotrzebnie wchodzi w drybling i za długo przytrzymuje piłkę, choć można to zrzucić na karb młodości i chęci pokazania się. Na plus asysta i dogranie do Ivana chwilę przed nią, podanie do Arnaiza z 72’, indywidualne akcje z 67’, 69’ (choć finalizacja dość egoistyczna) i 90+1’. Zmiana na duży plus, dał sporo jakości i konkretów.

Miał jedną szansę na strzelenie gola, którą zmarnował w 72. minucie. Kilka minut później (76’) niecelnym podaniem popsuła składną akcję drużyny. Poza tym widać było duże chęci do gry, ale nic jednak z tego nie wyniknęło.