Oceny za rewanż z Valencią

Dobre zachowanie przy golu Negredo. Tak naprawdę miał pecha, niewiele zabrakło mu do wyjścia ze starcia ze snajperem Valencii zwycięsko. Był bardzo aktywny w rozegraniu (50 podań, więcej niż najbardziej aktywny pod tym względem gracz Valencii!,), grając jednocześnie na wysokim procencie skuteczności.  Jedyna poważna interwencja w 74. min. po rzucie wolnym, a jako smaczek można przypomnieć  sztuczkę  techniczną z 13. min. Równy, dobry występ.

Mocno przeciętny występ, w którym nie pokazał swoich walorów ofensywnych, a i w obronie nie ustrzegł się błędów, jak choćby w 53.min., kiedy bardzo łatwo został ograny przez Negredo. Po świetnym „zameldowaniu się’’ w drużynie, nieco obniżył loty w ostatnich spotkaniach.

Najmniej dokładny z trójki stoperów, ale nie da się ukryć, że też najbardziej aktywny, co miało zalety i wady. Warto tu podzielić się generalnym przemyśleniem na temat jego gry:  jego problemem jest to, że chce być wszędzie, wykazując się na całej długości i szerokości boiska momentami ganiając po całej murawie niczym pies z rzepem przyczepionym do ogona. Z tego często biorą się błędy w ustawieniu czy inne niedokładności.  Gdyby Marc miał czas potrzebny do okrzepnięcia na boisku, wydaje się że mógłby poprawić swoje taktyczne braki, niestety nie zapowiada się na to w najbliższej przyszłości, więc ciężko liczyć  na poprawę.  Przy straconej bramce jako jedyny ruszył w pogoń za Negredo; w 81.min także jako jedyny był w stanie przeszkodzić Bakkaliemu w rajdzie. Szkoda, że w 44.min. Munir zabrał mu setkę, niemalże jak Pique w pamiętnym El Clasico. Zanotował najwięcej odbiorów w drużynie.

Mecz mocno treningowy, bez presji, na wyprostowanie morale po kilku słabszych występach. Na pewno nie został bohaterem spotkania (choć w  10.min. naprawił błąd Mathieu), pozostał raczej drugoplanową postacią spotkania bez rażących błędów w defensywie. , a oprócz tego nie wyróżnił się niczym szczególnym grając po prostu do bólu solidnie, co nie jest mankamentem w przypadku defensora.

Na dwóch ekstremach sinusoidy jego gry można rozmieścić następujące interwencje: koszmarny błąd przy wyprowadzaniu piłki w 10.min. oraz genialna interwencja zapobiegająca utracie bramki praktycznie na linii bramkowej z 22.min. Poza tym podobnie jak Vermaelen - nic specjalnego, po prostu zaliczona jednostka treningowa.

Bardziej aktywny niż Vidal po drugiej stronie boiska, choć z całą pewnością nie był wulkanem energii. W 44. min. zanotował świetne dośrodkowanie, które powinno zakończyć się asystą, a w 69.min. zaliczył ryzykowny faul na skraju pola karnego.

Wraz z Sandro najsłabsze ogniwo podstawowej jedenastki. Momentami ciężko się było oprzeć wrażeniu, że nie do końca „ogarniał kuwetę” w postaci środkowej linii Barcelony, zbyt długo przetrzymywał piłkę i za wolno podejmował decyzje (syndrom gry na trzecim szczeblu rozgrywkowym w Hiszpanii - tam jest czas, w starciu z ekipą z Primera Division – nie ma). Między 69. a 74.min. zaliczył wręcz festiwal błędów (strata, zagranie "na minę" do partnera, faul). Potrzebuje jeszcze czasu, aby wyjść przeciwko silnej ekipie i stanowić o sile środka pola.

Pierwsza połowa rozegrana na pozycji fałszywej dziewiątki nie była zbyt owocna, wyraźnie męczył się w tej roli (jak bywało to wielokrotnie z Fabregasem), nie do końca wiedząc jak się poruszać po boisku. Najbardziej dał się zapamiętać z świetnego rajdu z  66.min., kiedy minął w narożniku pola karnego dwóch zawodników na pełnej prędkości i akcję zakończył strzałem, niestety prosto w ręce bramkarza. Poza tym nic specjalnego.

W pierwszej połowie wraz Roberto był najlepszym zawodnikiem na boisku, kilka razy prezentując się naprawdę  dojrzale i obiecująca: m.in. siatka z 8.min., ładna akcja w 19.min., duża aktywność i waleczność w pressingu. Szkoda, iż w 44'.min. zdjął piłkę Bartrze (to powinien być gol), chociaż ciężko krytykować napastnika za bycie łasym w sytuacjach podbramkowych. Po przerwie zdecydowanie przygasł, dopiero w samej końcówce (87') miał szansę na bramkę po dośrodkowaniu Camary, ale tym razem bramkarz był górą. Wreszcie zaczął się rozwijać w dobrym kierunku.

Któryż to raz to Sandro możemy niemalże wkleić podobny tekst: „mało widoczny, nienachalny występ, momentami trudno było jego obecność na boisku dostrzec, kilkakrotnie niedokładny w podaniach etc.”. Ciężko coś więcej o jego występie napisać, gdyż  praktycznie przez 3/4 czasu gry był poza wydarzeniami boiskowymi. Wymowne jest to, że zastępujący go Kaptoum dwie minuty po wejściu wpisał się na listę strzelców. Słabizna.

Kolejny epizod w pierwszej drużynie i kolejny raz pozytywnie. Chwilę po wejściu zaliczył obiecujący rajd, a następnie zdążył zanotować dwa udane dośrodkowania, z których jedno zakończyło się asystą. Całkiem nieźle jak na zmiennika wchodzącego na ostatni kwadrans.

Wszedł i spełnił założenia wobec swojej gry, nie popełnił błędów, a dodatkowo dołożył swoja cegiełkę do strzelonej bramki (podanie do asystującego Camary).

Bardzo trafiona zmiana przede wszystkim ze względu na wyrównującą bramkę. Ciężko oczekiwać czegoś więcej od zmiennika wchodzącego na ostatnie  minuty.