Oceny za pogrom Rayo Vallecano

Rozpoczął niezbyt pewną interwencją po dośrodkowaniu Kakuty, ale już kilka sekund później świetnie uruchomił Leo długim podaniem. Bardzo pewnie bronił strzały z dystansu graczy Rayo. Zanotował jedno niechlujne wznowienie piłki ręką (26. minuta). W grze nogami niezmiennie bez zarzutu, za to wciąż czekamy na obronę rzutu karnego.

Od początku bardzo skoncentrowany i skuteczny w defensywie. W ofensywie mniej widoczny niż zwykle, ale nie przeszkodziło mu to w zanotowaniu kilku naprawdę udanych zagrań, jak choćby podanie lobem w 48. minucie, po którym szansę miał Pique, czy też przebojowa indywidualna akcja z 66. minuty okraszona zagraniem piłki między nogami rywala. Zakończył swój występ pechową czerwoną kartką i sprokurowaniem rzutu karnego -  wielka szkoda, bo w tej akcji praktycznie wszystko wykonał wzorcowo, ale sędzia podjął taką, a nie inną decyzje i należy to uszanować. Tymczasem trzeba się cieszyć, że w następnej kolejce gramy tylko z Eibar (choć łatwo nie będzie), bo jego brak w Gran Derbi byłby z pewnością odczuwalny.

Wciąż wysoka dyspozycja. Świetnie odnalazł się w polu karnym rywala i zdobył kolejną (szóstą już) bramkę w tym sezonie – imponujący dorobek strzelecki. W defensywie pewny i bez większych błędów, z wyjątkiem sytuacji po której goście zdołali wywalczyć rzut karny. Mogliśmy zobaczyć spóźnioną reakcję zarówno Gerarda jak i Mathieu, a także brak reakcji Adriano (przede wszystkim) i reszty kolegów.

Statystycznie najlepszy z defensorów (3 straty i 10 odbiorów – najwięcej w drużynie). Wizualnie tym razem także stanął na wysokości zadania i nie odstawał poziomem od reszty kolegów z formacji obronnej. Bardzo ważna interwencja w 20. minucie, gdy czubkiem buta wybił trudne dośrodkowanie, a ponadto obiecująco w kreacji (znakomite wyprowadzenie piłki w 21. minucie). Źle ustawiony przy akcji dającej gościom rzut karny.

Odegrał kluczową rolą przy drugiej bramce, kiedy fantastycznie wyszedł na wolne pole i zaskakująco precyzyjnie uderzył piłkę głową w kierunku dalszego słupka bramki. Chwilę później po jego dośrodkowaniu faulowany w polu karnym był Luis Suarez. Aktywny, może nie tak wszędobylski jak w niektórych meczach, ale dość efektywny w swoich poczynaniach. Jedynym widocznym błędem było poślizgnięcie się w 62. minucie, jednak bez przykrych konsekwencji dla zespołu. „Wyczyścił się” na Gran Derbi, więc nie musimy się martwić o jego ewentualną absencję.

Od początku niepewny i niedokładny. Mocno pracował na kartkę i w 28. minucie się doczekał. Przez godzinę gry zanotował tylko trzy odbiory, tracąc piłkę pięciokrotnie. Praktycznie brak wybitnie udanych zagrań. Jeden ze słabszych występów w ostatnim czasie.

Luis Enrique wiedział co robi, wystawiając Generała w wyjściowej jedenastce. Xavi co rusz demolował drużynę Rayo świetnymi zagraniami i aż dziw bierze, że zakończył mecz z tylko jedną asystą. Oglądając mecz z ekipą z Madrytu, przypomniał się nam mecz z inną drużyną z Madrytu, gdzie nasz Creus rozegrał prawdopodobnie najlepsze partido w karierze, sezon 2008/09 bodajże… ;)

Iniesta dużo się napracował, aby Xavi mógł posyłać „ciasteczka” kolegom z drużyny. Nie raz i nie dwa wygrywał pojedynki z osaczającymi go rywalami, by potem napędzić akcję podaniem do partnera. Zabrakło tego, co zawsze – wymiernych korzyści w postaci gola lub asysty, lecz jesteśmy pewni, że wkrótce i na to przyjdzie kolej.

Przez długi czas grał niemrawo i na dobrą sprawę dopiero po rzucie karnym się obudził. Ostatnie pół godziny to istny koncert gry Argentyńczyka, a sposób zdobycia bramki na 5:0 dobitnie pokazuje z jakiego kalibru graczem mamy do czynienia – zachowanie z gatunku tych, z którymi się rodzisz, a nie których możesz się nauczyć. Urodzony snajper.

Wszystko w jego grze wygląda nieźle, dopóki nie trzeba było podjąć jakiejkolwiek wiążącej decyzji, tzn. strzelić – nie strzelić, podać – nie podać. W tym meczu miał trochę pecha, bo Luis mógł mu dograć od razu bądź dokładniej po minięciu bramkarza w 9. minucie, ale Pedro sam także nie wykorzystał sytuacji jakie mu się nadarzyły (choćby 21’). Brakuje automatyzmu oraz po prostu piłkarskiej jakości, bo jeżeli napastnika możemy pochwalić jedynie za asystę (w przypadku której i tak Leo wykonał zdecydowanie większa część „roboty”) i 100% udanych dośrodkowań (2/2) to, no właśnie, chyba mówi samo za siebie.

Wniósł więcej jakości w nasze poczynania, zastępując bezbarwnego Mascherano. Ze swoich obowiązków wywiązał się należycie, udanie asekurując partnerów, a także blokując uderzenia rywali. Zanotował 2 kluczowe podania – szkoda, że to w 83. minucie okazało się być ciut nie w tempo.

Przy dużej ilości miejsca na boisku czuł się jak ryba w wodzie, raz po raz napędzając akcje naszej drużyny podaniami do przodu. Jedna strata, trzy odbiory (w tym wygrany w świetnym stylu pojedynek fizyczny z Kakutą w 84. minucie) – pozostawił po sobie zdecydowanie pozytywne wrażenie.

Przegrał bezpośredni pojedynek z rywalem, który miał decydujący wpływ na podyktowanie jedenastki przeciwko naszej drużynie. Jednak warto zwrócić uwagę na to, że wokół niego (i rywala) znajdowało się jeszcze 3 graczy (Pedro, Rakitić, Rafinha), z których żaden nie wykazał zaangażowania wykraczającego ponad przeciętnego obserwatora na trybunach – cała nasza formacja defensywna dała się zbyt łatwo wymanewrować podopiecznym Paco Jemeza i trzeba im to oddać. Poza tym aktywny w ofensywie, choć sam występ lekko chaotyczny – jedna strata, cztery odbiory. Z Eibar będzie miał dużo więcej czasu, aby zaprezentować swoje możliwości.