Wilk

Mi po głowie od pewnego czasu świta myśl z Jurgenem na ławce Barcelony. Chłop lubi ładny, ofensywny futbol; nie boi się podejmowania radykalnych decyzji, jest wyrazisty, nieszablonowy.
No i ostatnio wyrażał chęć powrotu do pracy na ławce.

@kaamil1910 właśnie w tym rzecz, że zagrał (Inter) bez szału. To jednak było wystarczające na momentami bezradną Barcelonę. Gdyby był to ktoś z "szałem", koniec mógłby wyglądać jak potyczka Bayernu z totkami.

Tak czy owak, w koszulkach Barcelony biega jedenaście obcych sobie ciał, a gość w garniturze stojący (czasem klęczący) przy linii nie ma pojęcia jak zrobić z tego jeden organizm.

Nie jest źle, nie jest źle.
Optycznie prezentujemy się lepiej, przeważamy w posiadaniu piłki, do twarzy nam w tych trykotach, jedyny minus - śmierdzi drugą bramką dla Interu.
No i jak rany boga, czy ktoś wie gdzie się podziała Barcelona ?! Bo na boisku jej nie ma.

@NorbiTBOB No..., tylu to ich znowu pod jego wodzą nie natrzaskaliśmy. W tym cały szkopuł.

"...Musimy zapomnieć o tym co wydarzyło się w sobotę..." powiedział Ernesto, a po chwili dodał - jeżeli mnie nie zwolnią, to powinniśmy przygotować się do tego co przed nami; to może być jeszcze gorsze, a wasza wyobraźnia na obecnym etapie nie jest w stanie wykreować tego co wam zgotuję. Postanowiłem bowiem przekroczyć i tak już niemiłosiernie naciągnięte granice żenady. Dla mnie to betka.

@xavi890 A wiesz, faktycznie jakby mnie coś w kościach zaczęło łamać

Jestem wcząśnięty i poruszony; zdruzgotany. Ostatni raz podobne odczucia towarzyszyły mi jeszcze w podstawówie, kiedy Izka z 6C nie chciała ze mną zatańczyć wolnego na szkolnym disco.
Bezbłędna analiza, miarodajne wnioski.
Ja tu czuję, a czuć potrafię, spisek! Zmowę przez duże Z.
Velverde to w rzeczy samej madrycka V kolumna w barcelońskiej szatni. Ów sławny koń trojański, którego celem przewodnim jest doprowadzić do naszego upadku. Cała intryga zaś uknuta w zadymionych cygarami pomieszczeniach imperialistycznej i burżuazyjnej kliki madryckich wyzyskiwaczy społecznych. Grubsza pierepałka. Afera, że ho, ho...
Panie Marcinie, a może dla dobra ogółu porzuciłby Pan przysłowiowe pióro na rzecz dajmy na to ... muzyki, malarstwa?

@MaxEm ale z tym Napoli to odpaliłeś z grubej rury; albo... przeleciały Ci jak z bicza dwa lata, bo to chyba wtedy obie drużyny się ostatni raz potykały.
Spoks, zdarza się.

No ale że on Dudka w bramce nie postawił...

"...W jego drugiej kampanii..." - jak rany boga, klękajcie narody, co to do piczy jest???!!! Ordynarna kalka językowa.
Szanowna Redakcjo, Pani Julio - apeluję o szacunek dla czytelników. Nie znajduję powodu aby urządzać testy naszej inteligencji (wrodzonej i bez dwóch zdań niepodważalnej).

Sytuacja z jaką mamy do czynienia to przede wszystkim chyba próba zaspokojenia ambicji Bartomeu, a woda na młyn na rozbuchane ego Brazylijczyka.
Zatem scenariusz jaki wyrokuję dla rozwijającej się w błyskawicznym tempie telenoweli, a której jesteśmy chcąc nie chcąc świadkami...
Chłop, znaczy Neymar przychodzi do Barcelony. Gra jak wariat, z różnym skutkiem. Nie zapomina oczywiście kilkukrotnie obcałować herbu mówiąc, że Barcelonę to on zawsze aj lawiu i to złe moce kazały mu z niej wyjechać itd., itp.
Po roku stwierdza, iż znów go coś uwiera, znów go coś gniecie i telenowela o podobnym zabarwieniu, lecz zmienionym tytule roboczym zaczyna się na nowo. Tym razem będzie to - Neymar zostań.
I nagle dowiemy się trochę zaskoczeni (a jakże), że oto marzeniem Neymara od zawsze była gra w Anglii, gdzie w rezultacie wyląduje. I wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie wydymani przez Neymara. Wjeżdżają napisy końcowe.

27 letni piłkarz który w futbolu dotychczas nie osiągnął nic. Wciąż aspiruje. Poza incydentalnymi wypadkami, nie wspiął się na poziom lidera żadnej drużyny.
Pozbawiono go kapitańskiej opaski w reprezentacji, a jego rola w niej mocno zmalała. Z Santosem rozstał się w mało przyjaznych relacjach. Barcelonę pożegnał wykazując małość, brak klasy i szacunku dla klubu i jego kibiców. Podobnie ma się rzecz w Paryżu, z tą różnicą, że do powyższego zestawu dodał jeszcze konflikt z częścią szatni i kibicami. Jak na razie piłkarz nikt; piłkarz wydmuszka. Produkt marketingu, aniżeli faktyczny zwycięzca.

@monsterrize jak to co zrobić?!
Po pierwsze primo - produkujemy wielkie gacie;
Po drugie primo - nie mam pojęcia;
Po trzecie primo - generujemy potężne zyski z poczynionej inwestycji;

Nawet dziecko by na to wpadło.

A ta "szatnia" to jakaś ksywka?
Fragment kroniki kryminalnej:
Szatnia powiedział, że za człowieka z Paryża mogą co najwyżej dać księgową, ogrodnika, nieuprany komplet strojów z poprzedniego sezonu, zepsutą kserokopiarkę i dwa zszywacze do papieru.

Nie chcę się rozwodzić w temacie jestem za, a nawet przeciw, jestem bowiem niechętny, mówiąc oględnie, powrotowi Brazylijczyka na barcelońskie salony. W dużym zarysie rzecz ujmując - jest mi po linii z większością tego co na „nie” wypunktował autor. Tyle w tym aspekcie. Bene.
Zatem..., jak powiedział pewien jegomość chcący uchodzić za obytego, przejdźmy do adremu.

Chciałbym zwrócić uwagę na coś inszego, co zwróciło moją uwagę już dawno i dlaczego uważam przypadek Neymara za specyficzny.
Otóż, kiedy chłopak przybywał w 2014 roku do Europy, był swego rodzaju, nazwałbym to, ewenementem. Dlaczego?
Dotychczas piłkarze z Ameryki Płd. przybywający do Europy zjawiali się w niej by walczyć o sławę i wielkie pieniądze. Owszem, posiadali bliżej nieokreślony status gwiazd w swoich krajach, nawet na części kontynentu, ale dopiero Europa była spełnieniem marzeń i drogą do sławy, pozycji, pieniędzy.
W przypadku Neymara rzecz się miała zgoła inaczej. W Europie pojawił się ze statusem gwiazdy nie tylko lokalnej, ale światowej. Posiadał niebotyczne pieniądze, konta bankowe z niekończącą się ilością zer i niezliczoną ilość kontraktów reklamowych. Już w tym momencie był urobioną maszynką do zarabiania pieniędzy. Produktem o który należy dbać i o który należy zabiegać. Jak Kim Kardashian tylko z mniejszą pupą.

Ale niestety, niestety dla niego oczywiście, Naymar w każdym miejscu i stale potrzebuje płaszcza ochronnego. Jak rozkapryszone dziecko, jak łobuz kryty przez niereformowalną matkę nieustająco usprawiedliwiającą wybryki.
Przed przyjazdem do Europy, były to brazylijskie media, odpowiednio modelowane przez licznych sponsorów powiązanych z piłkarzem kontraktami sponsorskimi. W Barcelonie trafił pod argentyńsko urugwajskie skrzydła. Chcąc zdobyć nową tożsamość i wyrwać się z tych „okowów” jak głosił, przeniósł się do Paryża, gdzie tym razem trafił pod skrzydła Brazylijczyków uprawiających tam futbol. Napotkał opór w szatni, którego nie potrafił przełamać, przekonać do siebie. Zawsze jest przez kogoś chroniony. Nie potrafi wybić się na lidera. Nie stał się przywódcą ani reprezentacji, ani PSG, choć umiejętności posiadane w nogach go do tego predysponują, lecz tkwiące w głowie już chyba nieco mniej.
Kończąc swoją tyradę, to zdaje się Arrigo Sacchi podsumował swego czasu Zlatana Ibrahimovica mówiąc - „to indywidualista w grze zespołowej”. Mam wrażenie, że z Neymarem jest podobnie, wciąż gra wyłącznie na siebie.

Orły, dobrze jest opiniować na podstawie słów jakie zostały wypowiedziane, nie zaś w oparciu o te, których nie ma, a wydaje się wam, że padły. Zaślepienie nienawiścią? Niezrozumienie tekstu?
Solskjer nie porównuje przypadku MU do sytuacji Barcelony. Nie czyni tego w żadnym miejscu. Odnosi się wyłącznie do systemu rozgrywek, który jest równie krzywdzący dla obu ekip. Tylko tyle.

Oczywiście nie umniejszając MU, bo do zagadnienia potyczki o 1/2 należy podejść z respektem oraz niebanalnie i niebagatelnie poważnie, ale to bardziej mocniej PSG przegrało niż MU wygrał. Za swoje dokonanie kopacze PSG jak jeden, powinni otrzymać nagrodę Darwina; nota bene przechodnią, bowiem w zeszłym sezonie przypadła ona Barcelonie za mecz z Romą.
Tak czy owak, MU niczego, bądź niewiele dokonał w sprawie swojego awansu. Większość roboty odwalili za nich Paryżanie.

Zdecydowanie!!! Barca potwierdziła to w ubiegłorocznych starciach z Romą.
Nigdy nie można niczego wykluczać, bo wypadki się zdarzają.

Kompleksy mniejszego. Nic, nikomu nie musimy udowadniać; sobie czy komukolwiek. Kolejny ważny mecz, przed którym należy skupić się na odniesieniu zwycięstwa. Wszystko. Nie karmić się idiotycznymi historyjkami.

Kazik - "...Gdyby nie słupek, gdyby nie poprzeczka
Gdyby się nie przewrócił, byłaby rzecz wielka
Gdyby to najczęstsze słowo polskie..."

Szanowny Panie,
Bardzo, ale to bardzo elokwentna wypowiedź. Niebanalna i merytoryczna. Podpisuje się pod nią obiema rękoma.
Z wyrazami szacunku.

Bo Real wygrywa wojny, Barcelona zaś bitwy

Czy wybiera się ktoś w najbliższy weekend do Barcelony? Może jest ktoś kto chciałby się wybrać, a brakuje mu motywacji?

Bardzo trafnie diagnozuje to raport przygotowany przez niemiecki sztab, tzw. raport Loewa. W dużym skrócie - prym wiodą drużyny grające z kontry. To one święcą triumfy, vide Real, Francja podczas MŚ. Barcelona sezonu 2014/15, szczególnie drugą jego partię, również grała piękny futbol oparty na zabójczych kontrach.
Zatem teoria przez kogoś tu przytoczona, według której zespoły z czuba nie mogą uprawiać takiego futbolu, upada zanim się jeszcze narodziła.

Zachodzę w głowę i za cholerę nie wiem co znaczy - once de gala. A wystarczyło napisać - galowa. Ale z powyższym zwrotem, tekst (według autora) nabiera bardziej kozackiego wydźwięku. Szkoda, że wobec tego nie zachował konsekwencji działania i całego tekstu nie wystukał piękną mową Szekspira. A co, jak iść to na ostro!

Tkwi w naszym narodzie fascynacja i głębokie zamiłowanie do langłicza. Nie znam i nie potrafię przywołać w pamięci, drugiej nacji, która z takim obłędem i szaleńczą konsekwencją wspiera swoje wypowiedzi obcojęzycznymi zwrotami. Wkładamy te obce formy w co drugie, albo nawet w każde zdanie. Taka ogólnonarodowa dyscyplina sportowa. Zastanawiam się czy to kompleksy, próba oznakowania jako oczytanych i wyrobionych światowców, czy jedno wynika z drugiego?

Z kolegi jaki zręczny poliglota, taki nowoczesny. IMO mówisz... ho, ho, w naszej pięknej polskiej mowie to zdaje się oznacza - moim zdaniem.
Skoro Ty nie potrafisz, bądź nie chcesz używać ojczystego języka, bo anglosaskie wstawki wydają Ci się bardziej bajeranckie, to Barca może też miała kaprys usunąć FCB z logo. I Ty i oni mają do tego prawo. IMO.

A ja tu wietrzę spisek! Spisek grubymi nićmi szyty! Nie bójmy się spojrzeć prawdzie w oczy i powiedzieć jakiego koloru to nici. Nie ma żadnych wątpliwości, to białe nici!
Ale rodzi się też kolejne, fundamentalne dla sprawy pytanie, czy za całym zamieszaniem nie stoją aby Marsjanie?

Grono faworytów zawsze to samo. Akurat tutaj niewiele się zmienia. Mówienie natomiast we wrześniu kto zatriumfuje ostatecznie w czerwcu to jak wróżenie z fusów. Czy ktoś postawiłby funt kłaków przed rokiem o tej porze na Real?

Modelowy i osławiony już raport Lowa opublikowany kilka dni temu trafnie diagnozuje bolączkę Barcelony. W Lidze Mistrzów triumfują drużyny grające elastycznie. Nie opierające swojej gry na posiadaniu piłki, a zadające ciosy poprzez grę opartą na kontratakach. Barcelona zaś trzyma się kurczowo i do znudzenia rzeczonego posiadania jak pijany słupa.

W 2015 roku wymierny efekt przyniosła właśnie gra oparta na perfekcyjnie wyprowadzanych kontratakach. W kolejnych latach już tego zabrakło, ponieważ powrócił niezbyt zaskakujący styl powolnego rozgrywanie piłki z naciskiem na jej utrzymanie.

Dobrze będzie jeśli Barcelona porzuci obłąkańczą ideę, którą sama sobie narzuca - nam grać z kontry nie wypada. Uelastyczni grę. Sprawi by była bardziej nieprzewidywalna i zabójcza.