Z cyklu: nie znam się, ale się wypowiem.

Jeden z najpiękniejszych cytatów na temat naszej egzystencji i sensu życia, jaki przyszło mi przeczytać to ten autorstwa Marka Vonneguta: „Jesteśmy tutaj, aby pomóc sobie nawzajem przejść przez to coś, cokolwiek to jest.” Nikt nie wie, po co tu jesteśmy, skąd nas wywiało i gdzie się znajdziemy. Nikt. Natomiast urządzamy sobie tutaj małe piekło, czasami przeplatane małym niebem. W skali globalnej małego (a może dużego) piekła jest zdecydowanie więcej. Prawie każdy z nas jest mniejszym lub większym hipokrytą i egoistą, dlatego tak mocno szanuję ludzi, którzy byli w stanie wznieść się ponad naszą materię. W historii świata takich przykładów jest wiele, choć to i tak kropla w oceanie ego - więcej dla mnie, więcej ja, ja, ja, ja, ja. I gniew.

Nienawiść to okropny stan. Niszczy nas, upaja swoją siłą, pcha do nieokreślonych czynów. Jesteśmy jedną rasą ludzką - głupią, choć na pozór staramy się jak paw kolorowym pióropuszem zamiatać rzeczywistość. Upiększać. Akt haniebny, zbrodnia, morderstwo z zimną krwią, zamiast dać do myślenia, zamiast sprawić, że rodzaj ludzki pochyli się nad nią i pomyśli, zastanowi, że trzeba być lepszym, więcej nie pozwalać sobie na pierwotne instynkty, doprowadza do fikołka, do przeinaczenia momentu zadumy , do bandytyzmu na szeroką skalę. Może naprawdę jesteśmy niepohamowaną siłą, stadem kierującym się zewem krwi, bezmyślnym i destrukcyjnym gatunkiem? Może jedynym ratunkiem dla naszego zidiocenia, zbydlęcenia jest pozbawienie wolności? I tak pewnie kiedyś będzie. Stracimy wolność na rzecz bezpieczeństwa, ponieważ sami nie potrafimy korzystać z tej wolności. Dla dobra ludzkości przestaniemy być wolni, przestaniemy być ludźmi.