Michał Trela: Przed finałem Ligi Mistrzów warto przytoczyć anegdotę, którą właśnie znalazłem w książce "Die Zeit der Strategen" Tobiasa Eschera. Jak to się stało, że Jürgen Klopp został trenerem?

W latach 90. trenerem Moguncji był Wolfgang Frank, który papiery trenerskie zrobił w Szwajcarii i często przekraczał Alpy, by w Mediolanie podglądać trenera Arrigo Sacchiego. Zdecydował się odejść od krycia indywidualnego i libero, przejść na czwórkę w linii. Setki razy pokazywał zawodnikom filmy z treningami drużyny Sacchiego. Tak jak on, wiązał formacje sznurkiem. Gdy cały czas był napięty, oznaczało to, że zawodnicy zachowują odpowiednie odstępy. II-ligowiec, który był wtedy na miejscu spadkowym, w rundzie rewanżowej stracił w 17 meczach tylko dziesięć goli i w wiosennej tabeli był na pierwszym miejscu. W kolejnym sezonie Frank doprowadził zespół nawet do pierwszego miejsca. Po jednej z porażek zareagował jednak emocjonalnie i podał się do dymisji. Piłkarze chcieli kontynuować granie w ten sposób. Nie chcieli wracać do krycia indywidualnego i libero. Szefostwo nie potrafiło jednak znaleźć odpowiedniego trenera. Zawodnicy sami, na własną rękę, próbowali grać w starym stylu, ale nie trenując w ten sposób, popełniali na boisku błędy. Mieli w cztery lata dziewięciu różnych trenerów, ale żaden nie potrafił z nimi osiągnąć wyników. Znów obsunęli się do strefy spadkowej. W końcu menedżer Christian Heidel doszedł do wniosku, że drużyna poradzi sobie lepiej we własnym gronie, niż z trenerem. Zadzwonił do Juergena Kloppa, obrońcy swojego zespołu, czy nie dałby rady do końca sezonu być grającym trenerem. - Jeśli już, to tylko trenerem - odpowiedział. Następnego dnia wyciągnął z szafy notatki ze starych treningów z Frankiem. Przyniósł na pierwsze zajęcia sznurek. W dziesięciu meczach jego drużyna straciła dziewięć goli i utrzymała się w lidze. Heidel zatrzymał Kloppa na dłużej. [Michał Trela]