@macio_944 4,5 miliarda lat temu powstające planety naszego Układu Słonecznego wciąż jeszcze rywalizowały ze sobą o odpowiednią przestrzeń orbitalną. To był niezwykle intensywny okres, pełen młodzieńczych burz i naporów, planetarnych przepychanek i bardzo niepewnej przyszłości. Ziemia i Teja przez długi czas krążyły po tej samej orbicie w bezpiecznej od siebie odległości. Ziemia, wyraźnie większa dominowała na tym kilometrze. Teja, trochę mniejsza, trzymała się na bezpieczny dystans.

W pewnym momencie doszło jednak do spięcia. Obie planety były niezmiernie młode, niezmiernie wybuchowe. I obie wciąż rosły, powoli i konsekwentnie zbliżając się do swoich ostatecznych kształtów. W tym wzroście jednak tkwiło nieuniknione - zwiększająca się masa drobniejszej Tei nie była w stanie dłużej utrzymać stabilnego położenia względem swojej siostry. Grawitacja to siła, która nie znosi żadnego sprzeciwu i która nie bawi się w żadne sentymenty. Ma swoje zasady. Jedną z nich jest reguła, że dwie planety nie mogą wspólnie dzielić tej samej orbity. Odległość kątowa między Ziemią i Teją zaczęła dramatycznie topnieć.

Nikt jeszcze wtedy nie podziwiał świtającego Słońca na powierzchni naszej planety. Nikt nie spoglądał w niebo. Gdyby jednak miał szansę, wówczas zastany tam widok byłby czymś absolutnie spektakularnym. Wystarczy tylko wyobrazić sobie ogromną, zbliżającą się każdego dnia kulę wielkości Marsa, która wciąż prze do przodu, w konsekwentnie przez siebie obranym kursie. Zbliża się coraz bardziej i bardziej, jest porażająca, większa niż zawieszona na nieboskłonie słoneczna tarcza.

W pewnym momencie staje się nieuniknione. Teja wpada na Ziemię. To dla niej śmiertelny cios. Energia tego uderzenia dosłownie rozrywa ją na strzępy. Jej przeważająca część wyparowuje w rozżarzonych materialnych spazmach.

Fragmenty rozparcelowanej Tei częściowo wpadają z powrotem do oceanu wzburzonej magmy rozlewającej się po Ziemi. To również musi być niezwykły, demoniczny wręcz widok - deszcz płomienistych i skwierczących kropel, lądujący w czerwonej, kipiącej zupie. Prawdziwa inspiracja dla Boscha i Dantego, choć dziś już na szczęście tak trudna do wyobrażenia.

Pozostała część Tei wyrzucona zostaje na orbitę jedynej istniejącej już w tym obszarze planety. Teja, w mitologii greckiej, to matka bogini Selene. Bogini, inaczej zwanej Księżycem.

Powstanie Księżyca łączy się z jedną z najdramatyczniejszych historii w istnieniu Ziemi. To jednak właśnie jemu zawdzięczamy tak wiele. Czy gdyby Ziemia nigdy nie musiała konkurować z Teją, i w wyniku tej rywalizacji - przyjąć do siebie Księżyca, wówczas nasza historia, historia gatunku, który jest w stanie opowiadać o tych wydarzeniach, potoczyłaby się inaczej? Tak. Niezwykłe scenariusze wymagają wyjątkowej oprawy i wielu licznych bohaterów. Księżyc jest tu paradoksalnie największą gwiazdą tego spektaklu. Jednak nie tylko on jaśnieje na scenie. W tej historii istnieje bardzo wiele aktów. I wszystkie one tworzą z Ziemi absolutnie wyjątkową planetę w skali kosmosu.

Źródło: Cafe Nauka

@macio_944 zgadza się. Pozostałość po Teji znajduje się na przykład pod Poznaniem, dlatego Poznaniacy w co drugim zdaniu wplatają "tej".

@macio_944 Post prawie jak @kubix05 albo @FCBparasiempre :)

@FcPortoFan1999 Kiedyś więcej tego wstawiałem. Teraz znowu wróciłem do podobnych tematów naukowych, więc jak będzie coś ciekawego to będę się dzielić :)

@macio_944 Lepsze to niż polityka i te wałkowanie tego przewałkowanego ciasta pod nazwą "Polityka po Polsku.

@macio_944 Ale to chyba tylko hipoteza
czy naukowo udowodniony fakt?
Bardzo lubię takie tematy.
Oznaczaj następnym razem.