Martwi mnie sytuacja de Jonga, jednak nie pod kątem tego, czy warto go sprzedawać czy nie, ale bardziej chciałbym zwrócić uwagę na to, jak w tym kontekście wygląda klub, a w szczególności relacja zarząd-pracownicy. Laporta bowiem po raz kolejny idzie na noże, twardo stojąc przy swoim zdaniu.
Taka postawa jest jak najbardziej zrozumiała w obliczu naszej sytuacji finansowej oraz sportowej. Aby wyciągnąć Barce z kryzysu trzeba podejmować ostre i zdecydowane decyzje. Inaczej przepłacani zawodnicy wejdą ci na głowę, ich pozbycie się stanie się możliwe jedynie przy zakończeniu ich kontraktu, tymczasem kasa klubowa będzie drenowana, a poziom sportowy stał w miejscu. Tu nie ma miejsca na sentymenty. Nie można również czekać na odpalenie się niektórych zawodników lub trenerów, nie posiadamy tyle czasu.
Stan wyjątkowy nie może jednak usprawiedliwiać wszystkiego. Człowiek głodny nadal powinien zachować się godnie i nie tykać pizzy z ananasem, a klub być prowadzony zdrowo. Tymczasem to. jak Laporta traktuje niektórych pracowników może wprowadzać złą atmosferę i finalnie zmniejszyć Barcelonie opinie na rynku. Jak uważam, że zwolnienie Koemana było dobrą decyzją, tak zrobioną w bardzo okropnym stylu. Pamiętacie te wojny w mediach? Kategoryczne skreślenie trenera zanim jeszcze w ogóle zaczął się ten sezon? Tutaj Holender ma racje, iż został niesprawiedliwie potraktowany. Panowie nie musieli się lubić, lecz w tamtym momencie Koeman miał ważny kontrakt i obiektywnie jeszcze nie dał powodów do zwolnienia. Przynajmniej nie posiadaliśmy klarownych przesłanek do tego.
Laporta wyszedł wówczas z Xavim (choć wyśmiewał za to Fonta, swojego przeciwnika w wyborach), którego aktualnie opinie podważa. Bo trener dał do zrozumienia, iż w swoim składzie widzi Frenkiego de Jonga, ma dla niego rolę w następnym sezonie. Nie daje to młodemu zawodnikowi nietykalności, owszem, ale cała decyzja, powzięta przez Laportę, aby jednak go sprzedać, wygląda na w ogóle nieskonsultowaną z Xavim oraz z samym zainteresowanym. A to się powinno robić. Wiecie, nie chodzi o Umtittiego czy Roberto, czyli - najoględniej mówiąc - zawodników przebrzmiałych, będących na wylocie, lecz mówimy o piłkarzu podstawowego składu, który na ogół z pewnego wysokiego poziomu nie zszedł, a największym oskarżeniem wobec niego jest to, że nie zachwycił. Trudno się będzie dziwić, że nasze notowania na rynku transferowym spadnę, jeżeli klub tak traktuje kogoś takiego. Gdzie powtórzę, że traci tutaj nie tylko de Jong, bo Xavi też może czuć niesmak, kiedy nie respektuje się jego planów na drużynę.
Ponadto ze środowisk związanych z klubem ciągną nieprzyjemne wiadomości na ten temat. Dodając do tego przeciek zarobków Holendra w Marce (nie chcę się wdawać w dyskusję, czy był kontrolowany, to zbędne), to trudno nie zauważyć małej minikampanii przeciwko naszemu nadal zawodnikowi. Czy przymus robienia cięć budżetowych usprawiedliwia taki - inaczej się tego nie nazwie - toksyczny sposób prowadzenia zespołu?