Nie zapominamy o legendach futbolu:

25 września 1953 r. w Wiedniu urodził się Josef Bican, austriacko-czeski napastnik, zdobywca Pucharu Mitropa z 1938 r.(ze Slavią Praga). Josef Bican to piłkarz austriacki i czeski, napastnik reprezentacji Austrii i reprezentacji Czechosłowacji, uczestnik Mistrzostw Świata w 1934. Josef Bican jest uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy w historii futbolu. Swoją bogatą karierę rozpoczął w 1928 roku w austriackim klubie Schustek, skąd w 1931 roku przeszedł na krótko do innego austriackiego klubu Farbenlutz. Jeszcze w tym samym roku stał się piłkarzem znanego Rapidu Wiedeń, z którym zdobył mistrzostwo Austrii w 1935 roku. W latach 1935-1937 występował w lokalnym rywalu Rapidu, Admirze Wiedeń, z którą zdobył Puchar Austrii w 1936. W latach 1937-1949 grał w czechosłowackiej Slavii Praga, zdobywając z nią w 1938 roku Puchar Mitropa, trzy mistrzostwa Czechosłowacji (1937, 1947, 1948) oraz mistrzostwo Czech i Moraw (1940, 1941, 1942, 1943). Swoją życiową formę osiągnął w latach II wojny światowej. Hitlerowi bardzo zależało, aby podpisał niemiecką listę narodowościową (zwłaszcza że w domu mówiło się najczęściej po niemiecku), jednak Bican odmówił. Po wojnie ubiegały się o niego włoskie kluby piłkarskie oferując 6 mln koron, on jednak wolał zostać w Slavii. W latach 1949-1952 występował w klubie SK VŽ Vítkovice, a w latach 1952-1953 był piłkarzem dzisiejszego FC Hradec Králové, by powrócić do Slavii Praga (1953-1955). Łącznie zdobył 643 ligowe gole! (w tym218 w lidze czechosłowackiej i 232 w lidze czesko-morawskiej) co jest absolutnym rekordem świata na tym poziomie. Razem z reprezentacją Austrii wystąpił na Mistrzostwach Świata w 1934, rozgrywając 4 mecze i zdobywając 1 bramkę. Łącznie w reprezentacji rozegrał 19 meczów i zdobył 19 bramek. Był królem strzelców ligi austriackiej (1934), czechosłowackiej (1938, 1946, 1947, 1950), a w czasie wojny ligi czesko-morawskiej (1939, 1940, 1941, 1942, 1943, 1944). W reprezentacji Czechosłowacji rozegrał 14 meczów i zdobył 12 bramek. Międzynarodowa Organizacja Historyków Piłki Nożnej uznała go wraz z Pele i Uwe Seelerem najlepszym strzelcem XX wieku.

25 września 1955 r. urodził się Karl Heinz Rummenigge, niemiecki napastnik, Mistrz Europy z 1980, 2 krotny Zdobywca Złotej Piłki France Football-1980,1981, 2 krotny Zdobywca Pucharu Mistrzów(1975 i 1976), Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego(1976) oraz 2 krotny Mistrz RFN(1980 i 1981). Grający wówczas w Borussii Lippstadt, 18-letni Karl-Heinz Rummenigge w 1974 roku postanowił zmienić klub. Wiedział, iż aby wywalczyć sobie stałe miejsce w składzie Bayernu będzie musiał ciężko pracować. Z pewnością nie było to łatwe zadanie, chociażby z tego względu, że monachijska drużyna była wyśmienicie zgrana, czego dowodem było już 3-krotne zwycięstwo Mistrzostwa Niemiec z rzędu. Jednak pracowitemu zawodnikowi wystarczył 1 sezon, aby awansować do pierwszego składu (1975/76). Wkrótce przyszedł również czas na reprezentację (06.10.1976). Na boisku pomagała mu jego szybkość, dynamika, zdecydowanie oraz oczywiście piłkarski instynkt. Statystycznie do siatki trafiał prawie w co drugim meczu. Podczas 310 spotkań w Bundeslidze strzelił 162 bramki. W statystykach Bayernu umieszczono go zaraz po Gerdzie Müllerze. W swojej karierze 3-krotnie zdobył tytuł "Najlepszego Strzelca Ligi" (1980, 1981, 1984), został piłkarzem roku w Niemczech (1980) oraz w Europie (1980, 1981). Z monachijską drużyną wywalczył także Puchar Interkontynentalny (1976), zwycięstwo w Pucharze Mistrzów (1975, 1976), Puchar (1982, 1984) i Mistrzostwo Niemiec (1980, 1981). Poza tym w 1980 roku wraz z reprezentacją zdobył Mistrzostwo Europy. W 1984 roku "Kalle" opuścił Bayern i za rekordową wówczas sumę prawie 6 mln euro przeszedł do Interu Mediolan, gdzie grał do 1987 roku. Swoją karierę zakończył w Genewie (1987-1989). Rummenigge słowem i czynem zawsze podkreślał wartość zachowania piłkarza na i poza boiskiem. Nie akceptował graczy, którzy w gazetach chcieli ukazać się dzięki rozmaitym skandalom i aferom. On sam natomiast, pojawiał się w nich często, bynajmniej nie z powodu jego zachowania, lecz dzięki własnym osiągnięciom sportowym. Do Bayernu wrócił w 1991 roku. Wówczas jako wiceprezydent klubu, wraz ze swoimi kolegami z dawnej drużyny, Beckenbauerem i Hoeneßem przedstawił klubowi nową wizję, drogę do sukcesu. Poza pracą w Bayernie, pełnił również ważne funkcje jako pracownik UEFA. W 2002 roku, kiedy monachijski klub przekształcił się w spółkę akcyjną, "Kalle" został członkiem jego zarządu.